İhanetin sonu!

Osmanlı padişahı Yavuz Sultan SELİM tedbil-i kıyafet mahiyetiyle bir gün kuşçular çarşısında dolaşırken , avcılar avlayıp yakaladıkları maharetli , eğitimli kuşları satıyorlar. Padişahın gözü bir ara kekliklere ilişir. Bir grup kekliklerin bulunduğu bulunduğu kafesin üzerinde tane işi 1 altın yazılı. Her bir tanesi için 1 er altın vererek tek tek hepsini özgür bıraktırır.
Hemen yanı başlarında, adeta altın kafes içinde bir keklik daha var ki, fiyatı; 300 altın. Padişahın gözü 300 altınlık kekliğe takılır.

“Hayırdır” der satıcıya ve sorar: “Bunun diğerlerinden ne farkı var ki, bunlar 1 altın, bu 300 altın?”

Satıcı, “Bu keklik özel eğitimli, çok güzel ötüyor, ötmesi bir yana bunun ötüşünü duyan ne kadar keklik varsa hepsi onun etrafına doluşuyor” der. “Tabii bu arada avcılar da o etrafa doluşan keklikleri daha rahat avlıyorlar” diye de ekler.

Padişah “Satın alıyorum” der ve 500 altın verir.

Parayı verir ve hemen oracıkta kekliğin kafasını koparır.

Adam şaşırıp, ”Ne yaptınız, en maharetli kekliğin kafasını koparttınız, yazık değil mi” diye dövünürken; Padişah gürler: “Bu kendi soyuna ihanet eden bir kekliktir. Bunun akıbeti er veya geç ölümdür.”

Hikayeyi her okuduğumda farklı farklı duygulara tercüman olur bende. Ruhumu yaralar okudukça.
İhanetler gelir aklıma. Hayallerimizle birlikte yarınımızı çalanları başımıza nasıl musallat ettik diye uykularım kaçar.
Oysa davasına ihanet edenler unutmamalıdır ki, hainliğiniz pazarda satılana veya bir Yavuz ile karşılaşana kadardır. Yavuz ile karşılaşıldığında …..Ondan sonra ağlayıp sızlamanın ve geriye dönüp bakmanın yararı olmayacaktır.
Davasını, dava arkadaşını satanlar gün gelecek kendinizi pazarladığınız siyaset pazarında bir ASİL TÜRK gelecek ve ihanetin hesabını soracaktır.