Bugün LGS sonuçları açıklandı.

Evet, bir sınav daha geride kaldı.

Kimi öğrenciler hedeflerine ulaştı, çabalarının karşılığını aldı. Onları yürekten tebrik ediyorum.

Çünkü bu yaşta, böylesine zor bir sistemde çalışmak, stresle baş etmek, bazen sadece sabretmek bile büyük başarıdır.

Ama hedefini tutturamayanlar da oldu.

Ve bu yazı biraz da onlar için.

Çünkü bazı öğrenciler bugün ekrana baktı ve beklediği sonucu göremedi.

Bazen bir-iki netle, bazen sadece birkaç puanla hayalleri başka yöne kaydı.

Bu moral bozucu olabilir, kabul.

Ama altını çizerek söylüyorum:

Bu sonuç ne bir kimlik belgesidir, ne de bir kader haritası.

Bu sadece bir durum tespiti. O anki bir kesit.

Fakat bir psikolog olarak şunu da eklemeliyim:

Bu durumun içinde kalıp, “olmadı” diye tamamen bırakmak da başka bir tuzaktır.

Yani bu sınav her şeyi belirlemez, evet.

Ama hiçbir şey yapmadan köşeye çekilmeyi de meşrulaştırmaz.

Bu bir duraktır sadece.

Kimi zaman kısa bir soluklanma, kimi zaman yön değişikliği gereken bir durak.

Ama durak, kalınacak yer değil; geçilecek yerdir.

Biraz dinlen, sonra yola devam.

Ama bu kez daha bilinçli, daha dirençli, daha ne istediğini bilerek.

Hayat uzun.

Ve o yolda başarısızlık gibi görünen birçok şey, aslında sadece yön tabelasıdır.

Şunu unutmayın: bazı yollar sapaklardan sonra daha güzelleşir.

Ve bazen insan ancak kaybettiğini düşündüğünde asıl kazanmaya başlar.

Ebeveynler olarak ise bu süreçte en çok şuna dikkat etmeliyiz:

Çocuklarımızı sonuçlarla değil, çabalarıyla değerlendirmek.

Eleştirmeden, ama gevşetmeden;

Yargılamadan, ama sorumluluğu da unutturmadan yanında durmak.

Ne kırmak, ne de “aman boşver” diyerek savurmak.

Denge burada başlar.

Çünkü bazı çocuklar ilgisizlikten değil, ilgideki abartıdan yoruluyor.

Bazıları da, tam tersi, sadece “biraz destek” bulamadığı için vazgeçiyor.

Bugün sonuç ne olursa olsun, o çocuk hâlâ yolun çok başında.

Ve bizim görevimiz, onu yolda tutmak.

Yani evet: Bu bir son değil.

Ama bir işaret.

“Biraz dinlen, toparlan, ama sonra mutlaka devam et.”

Bir psikolog olarak değil sadece,

Bir yetişkin olarak söylüyorum:

Bu sınav geçer. Ama kendine güvenme alışkanlığı, yıllarca kalır.