Her 24 Kasım yaklaştığında aynı soruyu kendime yeniden sorarım: Öğretmenlik gerçekten
bir meslek midir, yoksa ömrümüzü adadığımız bir dava mı? Çünkü sınıfa attığımız her
adımda, dersin ilk dakikasında yüzümüze bakan gözlerde sadece bilgiye değil, umuda, ilgiye
ve yön arayışına dair bir çağrı görürüz.


Bugünün takvimlerdeki anlamı bellidir, fakat yüreğimizdeki karşılığı çok daha derindir.
Öğretmen, çoğu zaman kendi hikâyesini bir kenara bırakıp başkalarının hikâyelerini büyüten
kişidir. Bir öğrencinin sessiz bakışında fark ettiği bir kırgınlığı, bir diğerinin içindeki kıvılcımı,
bir başkasının saklı yeteneğini sabırla, kararlılıkla açığa çıkaran kişidir.


Sınıfımız bazen bir laboratuvar, bazen bir sahne, bazen de sığınılan bir limandır. Tahta
boyunca yazdığımız bilgiler belki bir gün silinir; fakat bir öğrencinin zihninde yer eden
değerler, karakter ve bakış açısı ömür boyu kalır. Öğretmenliğin büyüsü tam da burada
saklıdır: Sonuçları yıllar sonra fark edilen sessiz bir inşa süreci…


Bugün kutlanan bir gün gibi görünse de aslında her 24 Kasım, bize neyi niçin yaptığımızı
yeniden hatırlatır. Zaman zaman yoruluruz, umudumuzu kaybettiğimiz anlar da olur. Ama o
anlarda bir öğrencinin gülümsemesi, mezun olmuş birinin hâlâ “Hocam…” diye başlayan
selamı, her şeyi yeniden anlamlı kılar.


Bizler sadece bilgi aktarmıyoruz; adalet duygusunu, çalışmanın değerini, sabretmenin
gereğini, düşmenin ve yeniden ayağa kalkmanın onurunu öğretiyoruz. Ve tüm bunları, çoğu
zaman fark ettirmeden, sessizce yapıyoruz.


Bu nedenle 24 Kasım yalnızca bir teşekkür değil; aynı zamanda bir hatırlatma günüdür:
Geleceği şekillendiren eller bizde. Toplumun vicdanı, aklı ve ilerleme umudu bizde. Ve bu
sorumluluk, her türlü zorluğa rağmen, bizi ayakta tutan en güçlü şeydir.


Bugün, bu büyük davanın bir neferi olmanın gururuyla tüm meslektaşlarımın Öğretmenler
Günü’nü kutluyorum. Hepimizin yüreğine güç, sınıflarımıza umut, öğrencilerimize ise ışık
olmasını diliyorum.