Bugün çocuklarımızın en büyük tehlikesi, sadece sokaklarda değil, evimizin tam ortasında: ekranlarda. Artık 5 yaşındaki bir çocuğun eline tablet verdiğinizde bile, bir oyunun ya da videonun içinde şiddetle karşılaşması an meselesi. Vermeseniz bile, bir arkadaşından, okuldan, sosyal medyadan bir şekilde görüyor.
Ve işte asıl tehlike burada başlıyor: Şiddet, çocukların bilincine eğlence adı altında yazılıyor.
Bir oyunda taş atar gibi insan vuruluyor, bir videoda korkunç maskeler takılıyor, ebeveynler bile çocuklarıyla şiddet içerikli şakalar yapıp sosyal medyada paylaşıyor. Çocuğun zihni, henüz gerçeği ve hayali ayırt edemezken, bu sahneleri normal kabul etmeye başlıyor. Zamanla insana zarar vermenin vicdani ağırlığı kayboluyor.
Çocuk için vurmak, öldürmek bir ekran refleksi haline geliyor. Oyunla gerçek arasındaki sınır bulanıklaşıyor. Ve biz farkına varmadan, sokak çetelerinin beslendiği zihinsel zemin çok küçük yaşta hazırlanmış oluyor.
Burada ebeveynlerin rolü çok büyük:
- Çocuğunu sadece beslemek ve giydirmek yeterli değil; onun ne izlediğini, ne oynadığını da takip etmek bir ebeveynlik sorumluluğudur.
- “Ben vermiyorum ama arkadaşından görüyor” diyerek geri çekilmek çözüm değil. Diğer ailelerle konuşmak, ortak duruş sergilemek gerekiyor.
- “Eğlencelik” diye çekilen korku videoları, çocuk için oyun değil, travmadır. Çocuğun bilincine işlenen her şiddet görüntüsü, ileride toplum olarak bize geri döner.
Çocuklara söylemek istediğim ise şu:
Oyun, senin için öğrenme alanıdır. Ama bazı oyunlar sana zarar verir. Eğer sürekli vurmak, kırmak, öldürmek üzerine kuruluysa; bil ki bu senin kalbine iyi gelmeyecek. Gerçek cesaret, insanlara zarar vermek değil, koruyabilmektir.
Topluma sesleniyorum:
Bugün Ömer Asaf’ın, Sude’nin, Ahmet’in anneleri çocuklarıyla “şiddet içerikli” videolar çekip eğlence zannederken, aslında hepimizin geleceğini karartıyorlar. Çünkü çocuklar sadece kendi ailesinden değil, toplumdan da öğreniyor.
Ekranlardan akan şiddet, yarının sokak çetelerine sessizce zemin hazırlıyor. Çocuklarımızın bilincine ne ekersek, yarın toplumda onu biçeceğiz. Eğer biz bugün maskeler, silahlar, vurma-kırma videoları ekersek; yarın cenazelerde gözyaşı dökmeye mahkûm oluruz.
Çocuğun kalbi temiz bir defterdir. Biz o deftere ya sevgiyi, merhameti, paylaşmayı yazacağız ya da şiddeti, korkuyu, öfkeyi… Seçim bizim. Ama unutmayalım: Çocuğun bilincine yazılan her şey, yarının toplumsal gerçeği olur.








Yorumlar (0)