Efendi köylü… Yangın olur, elindeki tüm imkânlarla yardıma koşar. Deprem olur, elinde avucunda ne varsa şehirdekine gönderir. Gıda yetiştirmek için binbir zahmetle üretim yapar, ürünü para etmez, yine ses etmez. Hayvan yetiştirir, bir zengin baronun ithal ettiği hayvanlara kurban edilir, yine sesi çıkmaz. Yonca ithal edilir, köylünün mahsulü para etmez, yine köylü susar.

Mazotu üretenin 15-20 TL maliyeti varken, yatta gezmek için KDV’siz mazot kullanılır. Lakin tarlayı ekip üretmek için çiftçiye doğru düzgün ucuz mazot verilmez; çiftçinin çok üretmesi için gerekli destek sağlanmaz. Sonra gıda pahalı olunca vatandaş fevreyen isyan etmeye başlar. Kimse dönüp “Bu ürünü kim, hangi şartlarda üretiyor?” diye sormaz.

Hiç siz yalıdan kalkan bir cenaze gördünüz mü bugüne kadar? Cenazesi kalkanların, şehit ailelerinin evleri neden hep kerpiçten, neden hep köyden, neden hep dar gelirli insanlardan çıkıyor? Can vermeye geldiğinde hep bu sevap, şehitlik duygusu garibanın, köylünün sırtına mı yüklenmek zorunda? Yoksa bir gün bu ülke, yalıdan kalkan bir cenazeye de şahit olacak mı?

Ülkenin değerlerinin bütün yükünü çeken köylü, iş kazancı ranta dönüştüğünde hiçbir şekilde hak ettiği değeri göremiyor. Mevcut sistemde bu adaletsizliğin acilen düzeltilmesi gerektiğine inanıyorum.

“Traktörünü hortum yapan, yüreğini kalkan eden köylüler…”
Yangının kızıl ateşine karşı dimdik duran bu insanlar, ekmeğinin peşinde koşarken memleketin de bekçisi olduklarını bir kez daha gösteriyor.

Ne desek az… Hakkınız ödenmez!
Helalinden, karşılıksız…
Bu topraklar, sizin gibi yürekli insanların sayesinde vatan kalıyor.