Son zamanlarda en çok duyduğum şey şu:
“Biz ayrıldık ama o hemen hayatına başladı… Bu nasıl mümkün?”
Aslında ilişkiler, ayrılık günü bitmez.
Bir ilişki çoğu zaman ayrılıktan çok önce biter.
Aslında ayrılığı ilk yaşayan her zaman aynı kişi değildir.
Bazen bir taraf ilişkiye hâlâ devam ettiğini düşünür; umut vardır, bir şeyler düzelir sanır. Diğer taraf ise duygusal olarak çoktan uzaklaşmıştır. İç hesaplaşmasını yapmış, suskun kırılmalarını yaşamış ve bir nevi yas dönemini ilişkinin içinde tamamlamıştır.
Bu yüzden dışarıdan bakınca sıkça şöyle denir:
“Nasıl bu kadar hızlı toparlandı?”
Cevabı basittir:
Toparlanmadı. Zaten çok önceden dağılmıştı.
İnsan ilişkilerdeki yas dönemini iki türlü yaşar:
Kimisi kendi habitatında, sessiz ve derinden; dışarıdan güçlü görünür ama içeride fırtına vardır.
Kimisi daha dalgalı yaşar; bugün iyi, yarın kırılgan… Çünkü herkesin toparlanma biçimi kendine aittir.
Özellikle bir kadın ilişkiyi bitirdiyse, bu dışarıdan görünen o “ani” karar değildir.
Kadın çoğu zaman bu kararı içinde uzun bir yol yürüdükten sonra verir.
Kırılmalar, sessiz kopuşlar, içinden eksilen parçalar…
Hepsi çok önceden başlamıştır.
Yani kadın “bitti” dediğinde aslında sadece sürecin son noktasını koymuştur.
Erkeklerde ise çoğu zaman durum tersidir.
Kadının bittiği yerde erkek ilk kez sarsılır.
Hem şok hem inkâr hem de gerçeği yeni fark ediş…
Çünkü ilişki onun için o gün bitmiştir.
Bu nedenle erkek için ayrılıktan sonra başlar.
Gerçek olan şu ki:
Bir ilişki asla iki taraf için aynı anda bitmez.
Bir kişinin defteri kapanırken, diğerinin acısı yeni başlar.
Ama bu kimsenin eksik olduğunu göstermez; sadece insanların duygusal ritimlerinin farklı olduğunu gösterir.
Toparlanmak bir yarış değildir.
Herkes kendi zamanında, kendi sesiyle iyileşir.
Ve unutma…
Bir ilişki bittiğinde mesele kimin daha hızlı unuttuğu değil, kimin kendine daha geç döndüğüdür. Bazıları ayrılığı karşısındakiyle yaşar, bazıları kendisiyle… Aslında hiçbir ayrılık “o gün” olmaz; gerçek ayrılık, insanın kendi iç sesine ilk kez kulak verdiği an başlar.
Ve en iyileştirici olan da budur:
Bitene değil, kendine dönmek.
