Önceki gün bir şeref fakiri hakkında suç duyurusunda bulunmak için avukatıma vekâlet vermeye gittim.
Kocaeli 4. Noterinde vekâlet verdim. Yaklaşık 1.300 TL para ödedim.
Karşılığında biliyorsunuz sadece bir damga basıyorlar.
Noterden verdikleri kâğıdın yıpranmaması için bir poşet dosya istedim.
Onu bile vermediler.
Hatta sitem ettim:
“Ya bir kâğıda 1.300 lira para veriyoruz, bir poşet dosya bile vermeyecek misiniz gerçekten?”
Nafile…
Aldım kâğıdı, yolunmuş bir kaz hissiyatıyla attım kendimi o eski, tozlu, duvarları çirkinlikten nasır tutmuş noter binasından dışarı.
**
Noterler yarı devlet kurumu gibi…
Ve müthiş para kazanıyorlar. Para basıyorlar.
Dünyanın en güzel işini yapıyorlar:
Sıfır riskle devasa zenginlik.
Vergi rekorları kırıyorlar.
Müşteri dertleri de yok.
Affedersiniz ama, eşek gibi mecburuz o yalaktan ücreti mukabilinde su içmeye.
**
Sonra düşündüm.
Bu kadar para kazanmalarına rağmen 10 noterden 7’sinin binası harabeye dönmüş durumda.
Duvarları pis, eşyaları eski; dağınık ve insanın ruhunu sıkan bir görüntü…
Herhâlde ben onlar kadar para kazansam, o biçim bir ofis yapardım.
Ama tabii, müşteriyi etkileme ihtiyacı yok ki.
Tek ayağı kırık iskemle bile verse oturmak zorundasın.
Çünkü kendi rızanla orada değilsin; oraya mecbursun.
**
Mesela ben avukatımla yapacağım anlaşma için neden notere para ödemek zorundayım?
Daha doğrusu soruyu şöyle sorayım:
30 saniyelik bir işlem ve bir kâğıt için neden 1.300 lira para ödüyorum?
Bu sistem;
• rekabetsizliği,
• aşırı kâr marjını,
• vatandaş çaresizliğini
işaret ediyor.
e-Devlet diye muazzam bir sistemimiz var.
Birçok Avrupa ülkesinde böyle bir entegrasyon yok.
Biz vekâletimizi dijital ortamda neden avukatımıza veremiyoruz?
Neden memleketin noterlerini zengin etmek zorundayız?
Cevap yok.
Gereksiz bir maliyet.
Gereksiz bir bürokrasi.
Dijitalleşmeye aykırı, 20. yüzyıl alışkanlığından başka bir şey değil.
E tabii, bir Noter Lobisi de var sonuçta.
**
Basit bir kopya çıktı için sayfa başı 61 lira ödüyorsun.
Kendi şirketinin imza sirküsünü çıkaracaksın, 1.500 TL’ye yakın para gidiyor.
Okul gezi yapacak, noterden belge alacak.
Kira sözleşmesini tasdik ettireceksin, 600–900 lira.
**
Araç satış, konut satış, arsa satış işlerine girmiyorum.
Eyvallah, kabul; tabii ki yol resmî bir kanaldan geçmeli.
Fakat fiyatlarda adaletsizlik var.
Üstelik yukarıda saydığım bazı işlemler için yolun noterden geçmesi tamamen saçma.
Ben neden vatandaş olarak noter bakmak zorundayım ki?
Bu memlekette hiçbir iş yapmadan fahiş para kazanan iki meslek var:
- TÜVTÜRK’çülük.
Mecbursun, o parayı ödemek zorundasın.
Ve karşılığında hiçbir hizmet almıyorsun. - Notercilik.
Fiili maliyet 2 dakika, evrak başı 1.000 liranın üzerinde para kazanıyorsun.
Üstelik bu kadar dijitalleşmişken hâlâ aynı parayı kazanmaya devam ediyorsun.
Bana absürt geliyor.
Bugün yolum notere düştü; yolunmuş kaza döndüm.
Hakikaten…
Biz bu paraları neden ödüyoruz?
Müthiş Bir Örnek
Kocaeli Büyükşehir Belediye Başkanı Tahir Büyükakın’ın Instagram hesabından bir post paylaşıldı geçen gün.
Postta, “Gebze’nin melodili yolu” yazıyor.
Videodaki ses:
“Şu anda Türkiye’nin ilk melodili yolundayım, bunlar aslında birer nota, bakın…” diyor.
Arka planda belli belirsiz, sözleri zor anlaşılan bir arabesk müzik.
“Allah Allah… Ne oluyor?” dedim.
**
Tahir Başkan paylaşım için teşekkür ederek Anadolu Caddesi’ndeki yatırımla ilgili bilgi vermiş.
Tabii dikkat çeken bir durum bu.
Örneğin Tahir Başkan geçtiğimiz gün İzmit Körfezi’ne daldı.
Su altında çekilmiş videolarının bile neredeyse iki katı beğeni, on katından fazla yorum almış paylaşım!
**
Hakikaten müthiş bir iletişim örneği.
Samimi, eleştiriyi kucaklayan, hesap verir bir duruş.
Ben böyle jestleri seviyorum, insanlar da seviyor.
O yüzden, bu telden devam…
Düşüneni de yayınlayanı da tebrik ediyorum.
İpucu
Boş çuval dik durmaz.








Yorumlar (0)